28 kwietnia 2018 o godz. 19.00
Sala Operowa Centrum Spotkania Kultur, Plac Teatralny 1


Choreografia: Guilherme Botelho
Asystent choreografa: Amaury Réot
Muzyka: Murcof
Światło: Jean-Philippe Roy
Kierownictwo techniczne: Alex Kurth
Scenografia: Guilherme Botelho,
Stefanie Liniger, Gilles Lambert
Kostiumy: Marion Schmid według projektu Julii Hansen
Producent: Alias Cie
Koprodukcja: La Bâtie, Festiwal w Genewie, Théâtre du Crochetan, Théâtre Forum Meyrin
Premiera światowa: 3.09.2010 Genewa
Alias to zespół artystów związany z Théâtre Forum Meyrin w Genewie i Théâtre du Crochetan w Valais.
Alias korzysta ze wsparcia w ramach umowy łączonej pomiędzy Miastem Genewą, Kantonem Genewskim, Szwajcarską Fundacją dla Kultury, Pro Helvetia i Miastem Meyrin.

Performerzy
Tancerze Alias Cie:
Angela Rabaglio, Amaury Réot, Claire-Marie Ricarte, Arnaud Bacharach
Tancerze Kieleckiego Teatru Tańca: Marta Starostecka, Arkadia Ślósarska, Joanna Wachnienko,
Izabela Zawadzka, Krzysztof Dziarmaga, Tomasz Słomka, Aleksander Staniszewski, Mateusz
Wróblewski
Tancerze niezależni: Liwia Bargiel, Natalia Dinges, Jasiek Grządziela, Kamil Zdańkowski,
Kamil Wawrzuta
Kierownik produkcji: Krzysztof Kwiatkowski
Kierownik techniczny: Grzegorz Pańtak
Produkcja w Polsce: Fundacja Ciało/Umysł
Koprodukcja w Polsce: Alias Cie | Kielecki Teatr Tańca
Partner: Instytut Muzyki i Tańca
Kurator projektu: Edyta Kozak
Polska premiera: 30.09.2016
Festiwal Ciało/Umysł, Warszawa
Spektakl zrealizowany w ramach programu Zamówienia choreograficzne 2016
czas trwania: 60 minut


Premiera polska „Sideways Rain” 30 września 2016 na otwarcie 15 Międzynarodowego Festiwalu Ciało/Umysł, Warszawa oraz 14 października 2016 na scenie Kieleckiego Teatru Tańca.
Spektakl zrealizowany we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu
Zamówienia choreograficzne 2016, ze wsparciem m. st. Warszawy i Ministerstwem
Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Tournée w ramach programu Instytutu Muzyki i Tańca Scena dla tańca 2018


(...) W wartkim przepływie figur trzeba znaleźć algorytm, poddać się jego opresyjnej łagodności. Człowiek według choreografa Guilherme Botelho reprezentuje obecność starszą od niego samego. Jedno za drugim ciała przemierzają scenę w akcie powtórzenia, tworzą ślady nieuchronnie odnawianej obojętności. Tancerze próbują dotrzymać tempa samym sobie, w pościgu mijają się, ale nigdy nie spotykają. Poruszająca opowieść o pamięci: zarówno intymnej i indywidualnej pamięci ciała, jak i publicznej, wspólnej przestrzeni kultury.

Hipnotyczny wyścig, który w przeciwieństwie do innych dzieł Botelho nie czerpie z codzienności, lecz wyłania się z abstrakcji. Ostentacja przechodzenia tancerzy przez scenę, bez ról i motywacji wydobywa z nich magnetyczną siłę, staje się emblematem współdziałania kosmicznej energii i ludzkiego życia.
Sideways Rain to trzecia część stworzonej przez Guilherme’a Botelho trylogii, która została okrzyknięta arcydziełem. Spektakl z 2010 r pokazywany na różnych kontynentach, w 2016 r został zaadaptowany
i wystawiony w nowej obsadzie z udziałem polskich tancerzy. Występuje w nim 17 osób – indywidualni tancerze oraz artyści związani ze szwajcarską grupą Alias i Kieleckim Teatrem Tańca. Choreograficzny walec złożony z siedemnastu ciał przetacza się nieustępliwie z lewej do prawej strony sceny. Rytmiczne gesty, minimalistyczne ruchy odzwierciedlają cykl rodzenia się i umierania, spojony w konsekwentną, precyzyjną kompozycję. Anonimowe postaci płyną przez scenę jak wektory czasu. Bezlitosność tego
ruchu pochodzi z daleka, jest kontynuacją pierwotnego tempa, lotu komety, głębin morza, ruchu bakterii.

Energia emanuje na tańczące ciała i publiczność. Człowiek według Botelho reprezentuje obecność starszą od niego samego. Jedno za drugim ciała przemierzają scenę w akcie powtórzenia, tworzą ślady nieuchronnie odnawianej obojętności. Tancerze próbują dotrzymać tempa samym sobie, w pościgu mijają się, ale nigdy nie spotykają. Sideways Rain to nietypowy spektakl, ponieważ przez cały okres jego trwania artyści przelewają się przez scenę – znikają z jednej strony, aby pojawić się z drugiej. Tancerze tworzą wartki strumień, który raz zrywa się, innym razem słabnie, ale rzeka ciał nieprzerwanie porusza się w tym samym kierunku. Podkład dźwiękowy odgrywa w przedstawieniu bardzo ważną rolę – tworzy odpowiednią atmosferę. Oprawa dźwiękowa Murcofa w połączeniu z oświetleniem Jean-Philippe’a Roya daje bardzo organiczny, wręcz pierwotny efekt.
Poruszająca opowieść o pamięci: zarówno intymnej i indywidualnej pamięci ciała, jak i publicznej, wspólnej przestrzeni kultury. W wartkim przepływie figur trzeba znaleźć algorytm, poddać się jego opresyjnej łagodności.


Fragment recenzji: MAGNETYZM HIPNOTYZUJĄCEGO TAŃCA I NIEUCHRONNOŚĆ PRZEZNACZENIA

"Botelho wykorzystuje uniwersalny język tańca, by pokazać nieuchronne i okrutne siły, które kierują nami,
popychają zarówno jednostki, jak i całe masy do działania. Zbiorowy trud, doświadczenie bolesnego wysiłku, w którym nie ma miejsca na odpoczynek czy lament, nadaje tym doświadczeniom wymiar
ponadindywidualny. Jednak czasami ktoś zatrzymuje się, zastyga w bezruchu, jakby w poszukiwaniu kogoś,czegoś, może samego siebie. Tancerz chwyta rękę dziewczyny, by za chwilę ją puścić. Oboje powrócą do swego niezmordowanego biegu. Nie mają wyjścia. W choreografii odnaleźć można odzwierciedlenie odwiecznej energii kosmicznej, zbiorowej pamięci, która przechowuje archetypy narodzin i śmierci.
Jesteśmy elementem wielkiego, odwiecznego koła życia. Mimo to trudno oprzeć się wrażeniu, iż historia ta napiętnowana jest naszą słabością, wrażliwością, a przesuwająca się rytmicznie gromada to indywidualne, niepowtarzalne, czujące istoty. Guilherme Botelho przyznaje, że do stworzenia tego magicznego spektaklu zainspirowała go rzeka – jej ruch, nieprzerwany tok, szum. Rzeczywiście, nie trudno to dostrzec. Całość pulsuje, żyje, faluje i płynie. Surowość i siła „Sideway Rains” znakomicie współgrają z muzyką, której twórcą jest Murcof, kompozytor muzyki elektronicznej. Dźwięk buduje napięcie i nastrój. Ale najważniejszy pozostaje tancerz."

Anna Czajkowska