choreografia: Ryszard Kalinowski     

muzyka: Ruth von Mengerson, Louis Sclavis, Kroke
tańczą: Anna Żak, Ryszard Kalinowski
premiera: 2002

Spektakl „Ku dobrej ciszy” powstał z inspiracji biografią i twórczością Brunona Schulza

Fragmenty recenzji:

„W centrum znajduje się mężczyzna, a obok kobieta z jego wyobraźni, która staje się jego inspiracją i wybawicielką. Mężczyzna jest artystą pełnym lęków, co jest widoczne w każdym jego ruchu, i bez niej byłby on zupełnie bezradny. Jednak także jej istnienie jest zależne wyłącznie od niego: pojawia się ona tylko w relacji do niego i staje się na przemian jego boginią, muzą, matką.”

Jussi Tossavainene, "Helsingin Sanomat" (Helsinki), 15 maja 2004

"Ku dobrej ciszy" to delikatna, niemalże liryczna opowieść o bliskości i oddaleniu kobiety i mężczyzny, o wzajemnych grach, fascynacjach i poniżeniach, w końcu - o artyście i jego muzie, realnej lub wydumanej. Kobiece stopy opierają się na otwartej książce, mną karty, może to powieść, może pamiętnik, księga zapisana, a może jeszcze nie...                        

Grzegorz Józefczuk, „Gazeta Wyborcza – Lublin”, 12 listopada 2002